|
Dagboekarchief: Vertrek t.m. dag 10 inlooptrekking
5 mei. 10e Dag inlooptrekking Jugal Himal. Klim naar Panch Pokhari Peak (4.470 meter)
Het is nu half vier in de middag en buiten regent en hagelt het aan één stuk door. De dagen lijken wel steeds korter te worden. Vandaag begon het slechte weer al rond één uur. Het is stil in het tentenkamp. De meesten liggen in hun tent en lezen wat of luisteren muziek. Rond half zes is er soep, dan ontmoeten we elkaar in de eettent.
Vanmorgen vroeg waren we met een flinke groep omhoog gelopen. Ik zal verslag doen van deze wonderschone klim.
Tijdens het ontbijt wordt aan negen mensen lunchpakketjes uitgedeeld. Die negen hadden na het avondeten van gisteren doorgegeven dat ze de Panch Pokhari Peak van 4.470 meter hoog wilden beklimmen. Toch blijkt de groep nu groter want Adriaan, Tom, Mieke, Johan, Bob, Rob en Jeanette sluiten zich alsnog aan. Ze lopen mee totdat ze er genoeg van hebben.
De klim vanuit het tentenkamp begint meteen met zoeken. Doordat het gisteravond hevig heeft gehageld, is het spoor verdwenen. Uiteindelijk vinden we oude voetafdrukken en volgen het spoor verder omhoog, langs de meertjes naar een richel met prachtig uitzicht op het tentenkamp. Bij een grote steenman op 4.200 meter besluiten Ton, Mieke en Adriaan om terug te keren. Ze nemen een omweg naar beneden en hebben vast nog een prachtige tocht.
De klim gaat verder over een graat waarbij soms uitstekende rotsen overwonnen moeten worden. Met name Jack heeft het in de sneeuw moeilijk. Doordat hij wat zwaarder is dan de rest, zakt hij regelmatig tot aan zijn knieën door de dunne sneeuwlaag in een gat tussen de rotsen. Het kost hem veel kracht er steeds weer uit te moeten klimmen.
Jack in de sneeuw
Vlak voor de beklimming van de laatste 100 meter, besluiten Johan, Bob, Rob en Jeanette terug te keren. Want de top ziet er grillig uit zo in de mist. Zij nemen de korte, steile afdaling terug naar de tenten. De zeven expeditieleden zijn nu samen met drie sherpa's op weg naar de top. Het laatste stuk is rotsklimmen. Technisch niet heel moeilijk maar op 4.400 meter toch een hele klus. Iedereen klimt vlot door de lastige passage naar het smalle topje. We maken foto's en lunchen. Natuurlijk genieten we op de momenten dat de mist even optrekt van de vergezichten.
Rotsklimmen
Naar boven
De afdaling is wederom een avontuur. Doordat de sneeuw iets is gesmolten, zakken we vaker weg in verborgen gaten. Uiteindelijk komen we rond half twee terug bij de eettent en worden we door nieuwsgierige tochtgenoten onthaald met warme limonade. We merken dat we weer iets beter geacclimatiseerd zijn. We hopen alleen op beter weer want als we dit weer treffen bij de Cho Oyu kunnen we gaan kaarten.
Remco (buiten schijnt inmiddels de zon zwakjes door het wolkendek)
naar de top
4 mei. 9e Dag inlooptrekking Jugal Himal. Naar Panch Pokhar (4.000 m)
Gisteravond werd onontkoombaar afgesloten met een hevige onweersbui, die voor de meesten tot voorbij hun slaap duurde. Door de overvloed aan thee en chocolademelk moest ik 's nachts mijn tent uit. Het weer was verbeterd, ik zag de maan en de sterren. Het was rond twee uur 's nachts en koud, pakweg een graad of vijf onder nul. Dan merk je goed dat je 3.700 meter hoog zit.
Het ochtendritueel is als vanouds, hoewel de meesten het door de kou iets moeilijker vinden om hun warme slaapzak te verlaten. Even later schijnt de zon ons gelukkig weer warm en kunnen we toch in de buitenlucht ontbijten. Ons wacht een mooie en niet zo lange dag naar Panch Pokhari, de vijf heilige meertjes op 4.000 meter hoogte.
Eenmaal per jaar, in het najaar, wordt er bij een kleine Shiva-tempel aan de rand van de meertjes een viering gegeven. Dan is het er druk. Wij verwachten dat we de enige toeristengroep zijn, want we zijn nog geen andere toeristen tegengekomen. Gisteren hebben we nog even met René de Bos gemaild om te zeggen dat wij onze hoogste kampplaats bijna hebben bereikt. Hij had namelijk voor ons wat voedsel achtergelaten op de pas. René is waarschijnlijk door naar de 5.400 meter hoge Tilmans-pas. Een hele klus want er ligt nog veel sneeuw.
De tocht is prachtig. Zo hoort een klim naar een pas te zijn. Bevroren pad, bedekt met stukken sneeuw en langzaamaan steeds steiler totdat je eindelijk boven bent. De Laurabina-pas is ruim 3.800 meter hoog en wordt door de lokale bewoners gezien als het punt waar het steile klimmen eindigt. Traditiegetrouw worden daar de wandelstokken achtergelaten. Daar ligt dan ook een hele berg van. Dan dalen we iets om even later de laatste honderd meter weer te klimmen naar onze kampplaats. Op onze laatste meters komen we de dragers weer tegen. Zij lopen terug naar onze vorige kampplaats omdat daar betere overnachtingsmogelijkheden voor hen zijn. Wij lunchen met uitzicht over de meertjes. Jammer genoeg niet voor lang want een dikke mist zakt tussen de toppen en niet veel later hagelt het. Dat is toch wel het nadeel van een trekking door Nepal in het voorjaar. Het najaar is kouder maar neerslag is dan echt een zeldzaamheid.
Lunch
Marco en ik delen een tent. Dat wordt door de anderen al de communicatietent genoemd. Af en toe schuift iemand aan voor een korte e-mail naar familie. Het is eigenlijk een wonder dat je op deze afgelegen plaats nog contact kunt hebben met de buitenwereld.
De communicatietent
Remco (aan de noten uit Nederland)
naar de top
3 mei. 8e Dag inlooptrekking Jugal Himal. Van 2.200 m naar 3.600 m. Met pannenkoeken onderweg.
Voor ik begin te schrijven over deze lange en mooie dag, vertel ik eerst nog iets over gisteravond.
Wij, de zeven Cho Oyu-beklimmers, hadden wat twijfels over de hoogtes waarop we de laatste dagen sliepen; niet boven de 3.000 m. Dit leek ons wat laag om goed te acclimatiseren, en dus spraken we daarover met Pema, onze sirdar. Geen probleem, vond Pema, slapen we morgen hoger.
Zoals altijd na het avondeten kwam Pema langs om het programma van de volgende dag te vertellen; van 2.200 m naar 3.800 m, waar we de nacht zullen doorbrengen. Eh, mooi Pema, dat is dus zo'n 1.600 m stijgen in één dag...
Vandaag begon zoals alle dagen hier beginnen. Prachtig zonnig helder weer, met wederom een fabuleus ontbijt en spectaculair uitzicht op de Ganga La: de hoge pas die de verbinding vormt met het Langtang-gebied.
Om 7.30 uur zette onze stoet zich in beweging. De eerste uren volgde een vrij steile klim, gelukkig in een prachtig, schaduwrijk rododendronbos. De eerste pauze was bij een aantal kleine hutjes waar een paar fotogenieke waterbuffels rondliepen.
Daarna was de klim iets minder steil en liep ieder in zijn of haar eigen tempo richting de lunchplek. Zoals vaak was ook nu de lunchplek bij een rivier en het was hier, op zo'n 2.500 m, prettig toeven.
De lunch is telkens weer een gastronomisch feest en het is fantastisch wat de kookploeg in zeer korte tijd weet klaar te maken. Nu werden we prettig verrast met een enorme hoeveelheid heerlijke pannenkoeken, met kaneel! Het deed velen van ons terugkeren naar hun jeugd. Er werden dan ook talloze pannenkoeken met suiker verorberd.
Pannenkoeken!
Het vooruitzicht dat er na de lunch nog een slordige 1.300 m gestegen moest worden, zorgde ervoor dat er geen pannenkoek overbleef. Na de lunch was het meteen vol aan de bak, steil omhoog. Dit bleef lange tijd zo. We liepen door prachtige bossen. De grotere hoogte zorgde ervoor dat het gelukkig minder warm werd en het was voor ons dus een stuk minder zweten dan de dagen hiervoor.
Inmiddels begon de lucht te betrekken, zoals vaak in de middag. Het duurde dan ook niet lang of het begon te hagelen. Allerlei jassen en poncho's kwamen uit de diverse rugzakken, en Richard hees zich in een uniek model regenbroek. Die was oorspronkelijk bedoeld voor Hollandse fietser in de regen, maar deze broek werd nu onderworpen aan een test in de Himalaya. Goed bericht; de test is geslaagd.
Het pad was inmiddels minder steil geworden en de hagel gestopt. Het lopen was nu prettig op deze koele hoogte van 3.600 m. Plotseling zagen we enkele jongens van de keukenploeg en hadden we de pas bereikt waar we zouden overnachten. Dat de overnachtingsplaats op 3.600 m lag in plaats van op 3.800 m was voor de meesten niet zo'n bezwaar.
Onze eerste overnachtingsplek op hoogte: 3.600 m
Het was hier dus wel een stuk frisser en even leek het erop dat Remco en Marco dreigden wat onderkoelingsverschijnselen te gaan vertonen. Dankzij hun enorme ervaring, gekoppeld aan een intelligentie die ver boven de intelligentie uitgaat van gewone mensen zoals u en ik, besloten zij bliksemsnel de fantastische ijsmuts van schaatsclub 'Hard gaat ie' op hun door het leven geboetseerde koppen te zetten.
Ik stond erbij en keek ernaar en het is mijns inziens een waarheid als een koe dat zonder Jelle, de man die ons deze mutsen persoonlijk in Landsmeer heeft overhandigd, deze twee topklimmers in een vroeg stadium al zouden zijn uitgeschakeld voor de beklimming van de Cho Oyu. Sterker nog, zij zouden nog geen stap in het basiskamp hebben kunnen zetten. Dus hierbij: hulde Jelle, hulde! De foto toont onze twee helden, die inmiddels geheel hersteld zijn en de beker heffen op de goede afloop.
Blij na de redding dankzij de ijsmutsen van schaatsvereniging Hard gaat ie
Morgen zullen we doorklimmen naar Paanch Pokhari, dat betekent 'vijf meren'. Paanch Pokhari wordt onze kampplek voor de komende nachten. Omdat deze meren op zo'n 3.900 m hoogte liggen, is dit een prima acclimatisatieplek voor de expeditieleden. Vanaf deze plek zullen we een dagtocht maken en proberen richting de 5.000 m te stijgen. Hoe dat gaat verlopen, leest u in een volgend verslag.
Richard
naar de top
2 mei. 7e Dag inlooptrekking Jugal Himal. Naar 2.200 m. Dat is eigenlijk te laag!
In Nepal word je gemakkelijk op het verkeerde been gezet. Een paar voorbeelden:
1. Het lijkt de hele nacht te regenen. Dat is niet zo, het zijn de wapperende vlaggen van het klooster.
2. De klok slaat hier vroeg in de ochtend 37. Het is helemaal geen 37 uur, het is half zes, maar de monniken in het klooster beginnen met hun ochtendgebed.
3. Vervolgens lijkt het erop dat in de kleuterklas muziekinstrumenten zijn uitgedeeld waarop de kinderen naar eigen inzicht proberen te spelen. Ook dat is bedrog, het zijn de monniken die de boze geesten verdrijven. Een bonte symfonie van toeters, bellen en trommels. In onze westerse oren klinkt het nergens naar.
Wakker worden, dus aankleden en ontbijten. Als er maar niet weer porridge is. Gelukkig, porridge is er niet. Wel een soort maïspap en pannenkoek met gebakken ei. Pemma heeft ons gisteravond na het avondeten de tocht van vandaag uitgelegd. Zeven uur lopen, eerst 1.000 meter dalen tot aan de rivier, daar lunchen en dan omhoog.
Indrukwekkende hangbrug (niet ARBO-gekeurd)
Onderweg naar het dal passeren we een heuse handhoutzagerij. Dikke boomstammen worden in planken gezaagd. Boven de boomstam staat een man met een enorme handzaag. Onder de boomstam staat ook een man, aan diezelfde handzaag. En wonder boven wonder komen daar nog mooie planken van ook. Het hout is voor de renovatie van het klooster.
Houtzagerij, op z'n Nepalees
De afdaling is lang en het laatste stuk naar de rivier is steil. Inmiddels wijst de hoogtemeter 1.600 m aan. Veel te laag voor de klimmers van de Cho Oyu. Die hadden op de zevende dag van de trek al ruim boven de 3.000 meter moeten zitten. Het enige voordeel is dat er voor de klim van de Cho Oyu al flink wat hoogtemeters klimmen en dalen in de benen zitten.
De uitzichten blijven prachtig
Loopbrug over onze 'lunch-rivier'
Ondanks de koelte van de rivier is het een warme lunchplek. Een aantal vindt schaduw op het balkon van een oud schooltje. De maaltijd wordt opgeschept en mee naar het balkon genomen.
Afgetraind(?) uitpuffen
Jack fotografeert een zonderlinge geestelijke op een rots. De geestelijke lacht vriendelijk en vertelt aan Jack wat hij weten wil.
Geestelijke, die al Jacks vragen beantwoordt
De klim naar de kampplaats is lang. Op ongeveer 2.200 meter zoeken de sherpa's een alternatieve kampplaats. De geplande kampplaats is nog 300 hoogtemeters verder en dat zou te laat worden. Op oude rijstvelden, die in terrasvorm tegen de berg aan liggen, vinden we een geschikte plaats. Even later drinken we thee en herstellen we snel van deze lange en warme dag.
Remco
naar de top
1 mei. 6e Dag inlooptrekking Jugal Himal. Van Tharkeygyang (2.500 m) naar Bagung Gompa (2.580 m). Tons pechdag.
Vandaag belooft Pemma, onze reisleider, ons een rustige dag. We klimmen naar 3.100 meter en dalen dan 200 meter naar een klooster waar we zullen overnachten. In totaal drie en een half uur lopen. Maar de groep is sneller dan Pemma had gedacht. Rond half elf zitten we al op de betonnen fundering van het klooster. De keukenploeg is bezig met de lunch.
Ons geplande overnachtingsklooster, waar we ver vóór de geplande tijd aankomen
Pemma twijfelt, hij komt tijdens de lunch naar ons toe en zegt dat een volgend klooster op ongeveer drie uur lopen is. We zouden dan een dag winnen en eventueel kunnen besluiten tot een extra overnachting op ons hoogste kamp. Dat zou voor de beklimmers van de Cho Oyu goed zijn. Het lichaam kan dan beter wennen aan de hoogte. Maar het heeft ook nadelen. Het is er koud en we zouden dus een dag langer in die kou moeten doorbrengen.
De keukensherpa's
We besluiten om toch door te gaan. Intussen pakken de wolken zich samen en eenmaal onderweg horen we de eerste donderslagen. De route naar het klooster aan de overkant van het dal wordt weinig belopen. Hoe dichter we bij de rivier komen, hoe moeilijker het pad te vinden is. Bamboe overwoekert de route op een aantal plaatsen. We moeten de skistokken gebruiken om het pad vrij te maken.
Na een steile afdaling komen we bij een vervallen brug over de rivier. Het lijkt op een brug uit een Amerikaanse avonturenfilm. Er ontbreken loopplanken en dwars door de gaten zie je in de diepte de rivier razen. Sommige planken zijn rot en staan op het punt om onder het gewicht van een persoon te breken. Dat gebeurt Ton. Gelukkig nog aan het begin van de brug. Hij zakt door een plank, valt door de bodem van de brug op de grond, en bezeert daarmee zijn onderbeen. Intussen stroomt het van de regen. Ton improviseert een drukverband van tape en een papieren zakdoek.
Tons ongelukbrug
Dan steil omhoog. Door de regen is de klei glibberig maar de dragers lopen op eenvoudige teenslippers of bootschoenen door het bamboewoud. Opnieuw diepe bewondering voor deze taaie mensen. Zij ploegen zich omhoog met soms meer dan dertig kilo vracht, die ze dragen via een band op hun voorhoofd. En dat zonder uit te glijden of te vallen.
Bewondering voor de taaie, loeisterke dragers.
De klim valt tegen. Ook omdat we ons natuurlijk een lichte dag hadden voorgesteld. Het is een vermoeiende en natte dag. Regenjas aan, regenjas uit. Want van klimmen in je regenjas word je door de transpiratie mét jas sneller nat dan zonder jas. Uiteindelijk openbaart zich het prachtige klooster. Het staat in de steigers. Het wordt gerenoveerd en geschilderd. Een monnik loopt naar buiten en groet me: 'Namaste'. Met een glimlach van oor tot oor gooit hij een ketel met water leeg op het gras. Mijn dag is weer goed.
Remco, vanuit de eettent waar wordt geschaakt en gelezen. Buiten harde wind en onweer.
naar de top
30 april. 5e Dag inlooptrekking Jugal Himal. Een rustdag?
We nemen een rustdag om te acclimatiseren. Hoewel, rustdag... De zeven expeditieleden en Bob gaan een bergtop beklimmen. 1.200 Meter stijgen naar de Yarsi Peak. Vier uur omhoog en twee uur naar beneden.
Op weg naar de Yarsi Peak
De rest van de groep blijft in de buurt van Tarkeygyang en gaat het klooster bezoeken. Zij leren van een monnik dat als je in dit leven ‘slecht‘ bent geweest, je in een volgend leven ‘goed‘ wordt en andersom. Bijna allemaal denken ze dat ze in een vorig leven dus slecht zijn geweest.
De groep op de Yarsi Peak ploegt zich omhoog door bos en struikgewas. Er loopt al een dag of drie een hond met ons mee. Richard noemt hem Lassie en Jack Bobbie, maar hij luistert naar geen van beide namen. Ook op deze beklimming is hij bij ons en het voelt inmiddels al een beetje vertrouwd.
Met onze trouwe vriend Bobbie / Lassie
Na een uur klimmen besluit Bob om terug te gaan. Hij voelt zich niet honderd procent. Jack twijfelt, maar gaat door naar de Danda, een graat die naar de top van de berg voert. Eenmaal daar lijkt de top binnen bereik en klimt hij verder. Als wij een korte pauze nemen, worden we ingehaald door een vader met zijn vijfjarige zoontje die op rubberen laarsjes achter hem aan holt. Wij voelen de hoogtemeters inmiddels flink in de kuiten, maar houden het tempo er aardig in. Het lukt ons niet om vader en zoon in te halen. We ontmoeten ze op de top.
Die hielden we niet bij...
Het is druk op de top. Een aantal boeddhistische Nepalezen bouwt aan een door onweer verwoeste stupa, een soort gedenktempeltje. Twee vrouwen koken achter een muurtje van stenen. De top is behangen met gebedsvlaggetjes. De hoogtemeter van Marco geeft 3.700 meter aan. Net zo hoog als de Grossglockner, de hoogste berg in Oostenrijk, maar hier worden we nog steeds omringd door witte toppen die tot de hemel lijken te reiken. Prachtige vergezichten op de Langtang Range en de Ganesh Himal. Dan komt de top in de mist en we besluiten om terug te keren.
Uitzicht op Langtang en Ganesh Himal
Tijdens afdalen hebben we allemaal ons eigen tempo. Jack en Etienne doen rustig aan en fotograferen onderweg bloemen en doorkijkjes. Emely en Richard hebben een voorsprong, maar worden op de rustplaats ingehaald door Marco, Paul en Remco. Die besluiten om de rest van de afdaling naar beneden te ‘vallen‘. Karma, een van de sherpa‘s holt met ze mee. Af en toe roept hij: ‘slow, slow, be careful‘. Maar Paul is net aan het versnellen want Marco dreigt hem in te halen. Iedereen komt veilig beneden. We wisselen de verhalen van de dag uit en nemen een bier en soep. Morgen weer verder. Een rustige dag, ongeveer 400 meter klimmen en dan weer 400 meter dalen.
Remco
De kamelen van het hooggebergte: yaks
naar de top
29 april. 4e Dag inlooptrekking Jugal Himal. Van Itchok naar Tarey Ghyang 2.575. Met spam.
Hoewel het in de avond nog hagelde en onweerde is de ochtendlucht strakblauw. Wonderlijk genoeg heb ik verbinding met mijn mobiele telefoon in het tentenkamp. Nog voor het ontbijt stuur ik een sms naar huis: ‘prettige Koninginnedag‘. Ik kijk op mijn telefoon waar de Nederlandse tijd nog op staat. Kwart over twee. Ze slapen nog.
We beginnen aan een lange afdaling. Een ochtend met prachtige vergezichten. We passeren stukken eeuwenoud bos en genieten van de onvervalste oerwoudgeluiden. Vogels, krekels en beesten waarvan ik het bestaan niet weet en dat wil ik het liefst ook zo houden. Het pad meandert naar de rivier. De brug over de rivier ligt op 1.640 m. Net over de brug is onze lunchplek. Nog warm van de wandeling, loopt een aantal van ons meteen naar de rivier voor een uitgebreide wasbeurt.
Wasbeurt na de ochtendetappe
Hoewel het water uit de besneeuwde bergen komt, is het door zijn lange reis onder de verzengende zon aangenaam van temperatuur. We eten brood met spam.. Richard reproduceert meteen de uitzending van Monty Python waar een Engelse barvrouw het hele menu voorleest waar steeds maar spam in zit. We lachen maar eten het smakelijk op. Met een beetje fantasie is het samen met de sperziebonen en tomaten een hamburger.
Na de lunch wacht ons een steile klim: 900 hoogtemeters naar Tarkey Ghyang. Een prachtig dorpje rond een oud Boeddhistisch klooster. Marco ontdekt na ruim een uur klimmen in de brandende zon dat hij zijn waterfles in de rivier heeft laten liggen. Hij besluit resoluut om terug te gaan. Legt zijn rugzak op de grond en holt behendig naar beneden. We geven hem anderhalf uur om die vierhonderd meter af te dalen, zijn fles te zoeken en weer terug te klimmen. Hij zal het als een training zien. De rest van de groep verzamelt zich in de schaduw van een boom. Met de laptop op schoot begin ik alsvast aan het dagverslag.
Wachten op Marco met bier en laptop
Het is een opeenvolging van gekke dingen die ook snel weer aan een einde komen, want Marco heeft zich na tien minuten hollen bedacht en is weer gaan klimmen. ‘Beter ten halve gekeerd dan ten hele verdwaald‘, roept hij lachend naar de wachtende groep. Ik pak de laptop weer in en klim verder.
Het laatste stuk gaat door prachtig oerwoud en dan openbaart zich opeens het dorpje met groene en blauwe daken. Het tentenkamp is op het terrein van een lodge, een soort pension. De eigenaar doet goede zaken met frisdrank en zelfs bier en hij rolt meteen een matje uit waar Tibetaanse souvenirs op worden uitgestald. Liesbeth is aan het afdingen. Iedereen voelt zich goed en ook de sfeer is goed.
Tot morgen, Remco
Pad dwars door de terrassen
naar de top
28 april. 3e Dag inlooptrekking Jugal Himal. Van Gul Bhanjyang naar Itchok 2.212. Havermoutpap leidt tot splitsing.
Hoewel het een prachtige ochtend was, begon deze dag toch met een onaangename verrassing; porridge (havermoutpap) bij het ontbijt. Er trad meteen een splitsing op in de groep namelijk de porridge-eters en de porridge-haters. Ik bevond mij in de groep van de porridge-haters en wij kochten dan ook gezamenlijk in het eerste dorpje dat we tegenkwamen de gehele voorraad kokosnootkoekjes op. De eigenaresse van de winkel is daarna stil gaan leven.
De mand is zwaar. Even bijkomen.
Na deze zeer aangename winkel- en eetpauze moesten we serieus aan het werk; zo'n 300 meter vrij steil omhoog in de stralende zon. Bij iedereen liep binnen enkele minuten het zweet dan ook in straaltjes langs het lijf. Ook tijdens deze stijging waren we ons ervan bewust hoe vriendelijk de Nepalese bevolking nog steeds is. Altijd tijd voor een praatje of een geintje. Vooral wanneer je enkele woorden Nepalees tegen ze spreekt, krijg je een stralende glimlach.
Pittig stijgen (en zweten!)
Het eerste vrij grote dorp dat we tegenkwamen was Kutumsang, mooi gelegen op een richel tussen twee heuvels. Het uitzicht op de Langtang Himal en de Gauri Shankar vanuit dit dorp was werkelijk spectaculair. Veel lodges hadden dan ook namen als Mountain View Lodge en Panorama Lodge.
Prachtig uitzicht op de Langtang Himal
Na Kutumsang liepen we door een prachtig bos met veel grillig gevormde bomen, veelal begroeid met mos. Op een zeer zonnige en erg warme plek lag het bekende blauwe zeil op ons te wachten, lunch dus. Ook deze keer was het weer fantastisch om te zien en te proeven wat de keukenploeg in no time voor elkaar had gekregen. Daarnaast is het grote voordeel van de lunch boven het ontbijt natuurlijk dat er geen porridge geserveerd wordt. Na de lunch deden sommigen nog even een dutje, anderen zaten rustig pratend uit te buiken.
Pema, onze sirdar, had ons gisteren verteld dat we na de lunch nog zo‘n drie uur zouden moeten lopen. Het prettige van die drie uur was dat we op hoogte bleven en niet meer veel daalden of stegen. Op deze manier werd het lopen op het heetste moment van de dag een aangename wandeling, zo constant op een hoogte van ongeveer 2.400 meter.
‘Natuurlijke brug‘
Het laatste half uur dreigde nog even ontsierd te worden door een heftige onweersbui, maar terwijl ik dit typ is er nog steeds geen druppel gevallen. Ik ga eindigen met het nieuws dat de schoen van Ton volledig versleten is, maar tot zijn en ons geluk is Remco daar nu een rol tape op los aan het laten. En Remco kennende rust hij niet voordat deze schoen niet meer van nieuw te onderscheiden is. Morgen hierover meer vanuit een - waarschijnlijk - wederom prachtig kamp.
Richard Roodenburg
naar de top
27 april. 2e Dag inlooptrekking Jugal Himal. Van Chisapani naar Gul Bhanjyang 2.300 m. We voelen ons even ontdekkingsreizigers.
Even uitrusten
Het is zes uur, Paul staat met thee naast de tent, samen met een jongen van het keukenteam. Het is perfect geregeld. Buiten is de zon boven de bergen uit aan het kruipen. In het dal waar we op uitkijken ligt een lichte nevel. Het is een sprookjesachtig aanzien. Achter de heuvels in de verte liggen de besneeuwde toppen van de Langtang en Ganesh Himal. Het ontbijt is voortreffelijk. Pannenkoeken met honing of jam, cornflakes met melk en thee. Veel thee want we moeten aan het eind van de dag weer een liter of 4 hebben gedronken. Veel drinken vermindert de kans op hoogteziekte. Hoe hoger we komen, hoe meer we moeten drinken. Straks, boven de 4000 meter, is het al 6 liter per dag.
Aan het ontbijt
Eenmaal onderweg zien we even in de verte de magistrale Manaslu, een van de 14 achtduizenders. Iets lager dan de Cho Oyu die wij straks gaan beklimmen maar technisch iets moeilijker. Het is nog nooit een Nederlander gelukt om de top te halen. Ach, hij ligt iets te ver weg om het even te proberen. We dalen 700 meter af door de jungle. Prachtige rododendrons en bamboe van vier meter hoog. In het dal wisselen we van berg en gaan weer omhoog. Opnieuw 700 meter. De groep loopt goed door, niemand blijft echt achter. Natuurlijk houd je een groep van 17 mensen niet bij elkaar maar we ontmoeten elkaar regelmatig op pauzeplekken onderweg. Er wordt gepraat maar ook gezwegen.
Uitzicht op de terrassen
Het is een sierlijk gezicht zoals onze groep langs de flank van de berg omhoog kruipt. Zelf luister ik muziek, Portugese fado‘s, die doen het heel goed in combinatie met prachtige vergezichten. Aan het eind van de klim komen we een klein restaurantje tegen. We kopen wat fris en rusten uit. Dan hoort Adriaan een wielewaal in het oerwoud en Wim ontdekt een prachtige witte orchidee. We voelen ons even ontdekkingsreizigers. Het is genieten.
Locals
Eenmaal in Gul Bhanjyang staan de meeste tenten al op een grasveldje. Paul ontdekt een douche die weldra door een paar dames wordt ingenomen. Johan en ik lopen een paar minuten terug naar een kraantje waar de dragers hun gympen aan het uitwassen zijn. Ze geven ons een grote schaal met helder water. Ik hoor de petroleumbranders al sissen, het water voor de thee. Nog één liter en dan heb ik weer vrij.
Remco, vanuit een warme tent.
Moeder en kind in Gul Bhanjyang
naar de top
26 april. 1e Dag inlooptrekking Jugal Himal. Van Sundarijal 1.460 m naar Chisapani 2.215 m. Een lange stoet de bergen in.
Onze eerste buitenovernachting
Tien voor zes gaat onze telefoon, ‘this is a wake up call‘. Een laatste douche en een stevig ontbijt met gebakken ei, fruit en toast. René de Bos zat aan de ontbijttafel op ons te wachten. Wat ziet die man er uitgeslapen uit zo vroeg in de ochtend. Even later ontmoeten we de ‘crew‘ die bestaat uit een Siddhar, twee sherpa‘s en een keukenploeg. Toen wij aan het ontbijten waren, hadden de sherpa‘s de plunjebalen al op het dak van de bus gelegd.
Van Kathmandu naar Sundarijal is ongeveer anderhalf uur rijden. We vangen nog een glimp op van Bothnath, de grootste Boeddhistische tempel van Nepal. Kathmandu lijkt weer hersteld van de wekenlange stakingen. Het vuil wordt van de straten geschept en de winkels zijn weer open. Het is goed te zien dat deze stad zo veerkrachtig is. Overal weer de vertrouwde chaos op de weg. Er is één verkeersregel in Nepal en dat is goed uitkijken. Verder geldt het recht van de grootste en de sterkste.
Ze rijden overwegend aan de linkerkant van de weg, maar daar kan je jammer genoeg niet op vertrouwen. Inhalen doe je overal, bij voorkeur op die plekken waar je de weg niet goed kunt overzien. Onder luid getoeter passeren de voertuigen elkaar op centimeters afstand. Toch is er weinig agressie op de weg. Iedereen blijft rustig zoeken naar zijn eigen weg. Afsnijden of plotseling remmen leidt niet tot stress en voor koeien op de weg maak je ruimte vrij.
Vlak voor Sundarijal onderging onze bus nog een korte reparatie aan de versnellingsbak. Twee of drie schroevendraaiers verdwenen in een luik naast de bestuurder en iemand riep van onder de bus iets onverstaanbaars. Toen kwam de bus met een dikke, zwarte rookpluim weer op gang.
Bij Sundarijal eindigt de weg. Vanaf daar is alleen nog voetverkeer mogelijk. De dragers staan ons al op te wachten en de buit wordt snel verdeeld. Binnen een kwartier zijn we onderweg, een lange stoet de bergen in. Het pad is verzorgd. Grotendeels zijn er trappen gehouwen in de rotsen. Dat zorgt er wel voor dat je snel hoogte maakt en dat is bij ongeveer 25 graden toch nog een behoorlijke inspanning. Flink zweten dus. Na ongeveer 500 hoogtemeters komen we bij de lunchplaats. Een groot blauw zeil in het midden van een idyllische weide. Het terrein is opgebouwd uit terrassen. De lunch is geweldig. Toast met ei, gekookte aardappelen met kaas en ketchup. Meer dan genoeg voor iedereen.
Stromende regen tijdens de eerste trekking-dag
Dan vallen er plotseling dikke druppels uit de lucht. Het begin van een onweerbui die de rest van de middag zou duren. Stromende regen en het pad wordt binnen een half uur een glibberige rivier. Pas als onze kampeerplaats voor de avond in zicht is, knapt het weer op. De tenten staan in korte tijd op een veldje naast het dorpje Chisapani. Traditiegetrouw loopt het hele dorp uit om eens op hun gemak naar die gekke westerlingen te staren. Kleding hangt te drogen en de keukenploeg is alweer bezig met de voorbereidingen van het avondmaal. Marco droogt op zijn slaapzak het geld dat door de regen nat is geworden. Tent een beetje dicht, want hoewel criminaliteit in de bergen van Nepal zeldzaam is, is de verleiding van een paar duizend roepia groot.
Morgen verder omhoog. We hopen op goed weer.
Remco vanuit de tent.
naar de top
23, 24 en 25 april. Aankomst en verblijf in Kathmandu
Tika-ceremonie voor Jack
Na een lange vlucht met veel wachten in London en Qatar (Arabische Emiraten) kwamen we uiteindelijk aan in Kathmandu. Opvallend was de rust op het vliegveld. Daar waar normaal gesproken de porters je voor de voeten lopen en de taxichauffeurs je met woord en gebaar lokken, was er nu stilte. Een handjevol toeristen en een Koreaanse expeditie met onbekende bestemming. Dat was alles. René de Bos verwelkomde ons buiten. De bus naar het Summit Hotel stond voor ons klaar. We moesten nog even zoeken naar de plunjebaal van Richard.
Bij het hotel werden we verrast met een heuze ontvangst. Een groot blauw spandoek met daarop: ‘Welcome Cho Oyu Expeditie 2006‘ en een tafel met heiligheden voor de ontvangstceremonie, een zogenaamde Puja. Het was aan Marco om de Puja te openen. Hij moest de twee olielampen aan weerszijden van de tafel aansteken en als dat zou mislukken dan was dat een slecht teken. Veel spanning dus, want je hebt niet graag al aan het begin van de trektocht de goden tegen je. Geen probleem gelukkig.
Daarna traditioneel een Tika (rode stip op je voorhoofd), bloembladeren over je hoofd en drie maal Raksi, een soort rijstjenever. De ceremonie werd geleid door twee Nepalese dames. Het was een warm welkom. Door de Puja, het geluid van de krekels, de warme avondlucht en de werking van de Raksi, verdween bij ons weer snel het gevoel van de vermoeidheid door de reis. We aten in het hotel rijst en groenten en verdwenen vroeg naar onze kamers om de verloren uurtjes slaap weer in te halen.
De traditionele Tika-ceremonie
Kathmandu de volgende morgen.
Richard vertrok terug naar het vliegveld. Er bleek een schoen verdwenen uit zijn plunjebaal. Dat is zo‘n beetje het enige wat je niet wilt kwijtraken aan het begin van je trektocht. Waarschijnlijk was dat al in Qatar gebeurd want op het vliegveld was niets gevonden. Een aantal van ons was al vroeg op pad want ze wilden nog even de stad in voordat het straatverbod om 11 uur inging. Het is warm weer en het stof en getoeter van de auto‘s voelt voor de meesten van ons weer vertrouwd aan.
Van de onlusten merken we niet veel. Behalve dan dat er op strategische punten aan de rand van de stad groepen soldaten en politie staan, die tot de tanden zijn gewapend. Als je naar de lieve gezichten kijkt van die jongens, kun je je eigenlijk niet voorstellen dat ze ook echt kunnen schieten. Verder draait de stad in de spaarstand. Ongeveer de helft van de winkeltjes is dicht. Opvallend is het gebrek aan toeristen. Of die zich toevalligerwijs ergens anders ophielden op dat moment weten we niet, maar we denken dat die stilte echt door de politieke onrust komt.
Met een paar expeditieleden hebben we samen met René de Bos de elektronica bij elkaar gezocht en uitgetest. Alles werkt. De zonnepanelen, de stroomverdeler en de omvormer zorgden er samen voor dat er uiteindelijk gewoon 220 volt uit een stopcontact komt. Wat bij ons thuis heel gewoon is, lijkt hier een knap staaltje techniek. Zelf heb ik de satelliettelefoon getest en naar huis gebeld. Toen kwam onverwacht Herman Plugge (van buitensportzaak Demmenie) even bij René langs. Net terug van de Merapeak trektocht. Met een verbrand gezicht en het verhaal dat er boven de 3.000 meter nog veel sneeuw ligt. Ze zijn tot ongeveer 5.400 meter gekomen. De top was door het slechte weer niet te bereiken. De tocht verliep verder goed.
Dat er boven de 3.000 meter sneeuw ligt, is ook voor onze trektocht van belang. Wij zullen dus ook nog in de sneeuw kamperen op onze trektocht door de Jugal Himal. Woensdagochtend vroeg vertrekken wij. Morgen zijn er politieke optochten voorspeld in de stad, dus zullen we noodgedwongen in de buurt van het hotel moeten blijven. Ook niet erg, het weer is goed, er is een klein zwembadje en er valt nog een boel te regelen voor de trektocht en erna. Richard is bezig om een oplossing te regelen voor zijn schoenenprobleem.
Remco 14.00 uur, onder de parasol op het terras van het Summit Hotel.
naar de top
22 april. Vertrek vanaf Schiphol
Het is zover. We gaan nu echt op pad! Rond 14.00 uur treffen we elkaar in vertrekhal 1 van Schiphol. Er zijn heel wat familie en vrienden op komen draven om ons uit te zwaaien. En we zien ook de 9 deelnemers die alleen meedoen aan de inlooptocht. Die staat voor de eerste drie weken op het programma.
Samenkomst in de vertrekhal
Vlak naast onze groep wordt opeens een stuk van de vertrekhal afgezet met roodwit lint en er verschijnen een paar zwaar bewapende mannen die de boel nauwlettend in de gaten houden. Mitrailleurs in de aanslag en af en toe onderling overleg via ‘de oortjes‘. Een verdacht pakketje? Of vliegen er vandaag VIP‘s van het koninklijk huis of de regering ergens heen? Een paar minuten later is ‘het gevaar‘ blijkbaar geweken want de afzetting wordt weer weggehaald. Wat er nou aan de hand was, blijft onduidelijk.
De Lokale Omroep Landsmeer (LOL) is er ook. Zij houden een interview met ons. Dat mag niet in de vertrekhal zelf gebeuren, daarom staan we interviewer Adrie van Erp buiten te woord. Eigenlijk mag ook dat niet. Een beveiligingsman komt naar ons toe en sommeert de LOL te stoppen met filmen, maar ze gaan gewoon door. De overijverige beveiligingsbeamte roept zijn collega‘s op maar die verschijnen gelukkig niet. Een marechaussee met wat meer begrip sust de boel en zorgt ervoor dat de LOL ongestoord verder kan met het interview.
Interview met de LOL
Na het interview is het tijd om in te checken. We nemen afscheid van onze geliefden. Dat is een emotioneel moment, we zien elkaar twee maanden lang niet. Na het inchecken sluiten we aan in de rij voor de douane. We kijken om en zwaaien nog één keer. Dan verdwijnen we in de massa. Alleen Jack blijft met zijn 2 meter 5 tot op het laatste voor iedereen in beeld.
Etienne neemt afscheid
We vliegen eerst naar Londen, dan een tussenstop in Quatar en vervolgens door naar Kathmandu. Daar zullen we zondag om 16.00 uur lokale tijd landen. Wat we daar aantreffen is onduidelijk, het is er zeer onrustig nu. Vandaag zijn 150.000 mensen de straat op gegaan om te protesteren tegen koning Gyanendra. Gyanendra had in februari 2005 alle macht naar zich toe getrokken en heerst sindsdien volledig autoritair over de Himalaya-staat. Sinds meer dan een week probeert de oppositie met stakingen en betogingen de vorst een terugkeer naar de democratische regeringsvorm op te dringen. De mededeling van Gyanendra dat er nieuwe verkiezingen komen, is voor de oppositie onvoldoende. Op TV zagen we dat de politie hard tegen de demonstranten optreedt.
Teletekst over de situatie in Nepal
Enfin, hopelijk valt het allemaal mee en kunnen we gewoon doen wat we moeten doen in Kathmandu. Als we de stad eenmaal uit zijn, laten we de hectiek vast achter ons. Want in de bergen zijn er geen protesten. Sterker nog, misschien weten wij in Nederland wel meer van de situatie dan de gemiddelde Nepalees in zijn bergdorp.
De expeditieleden vlak voor vertrek
naar de top
Dagboek:
Naar het huidige dagboek
|
|
