Dagboek

2 juni. We hebben onze eigen epiloog geschreven. Klik op een foto voor het persoonlijke verhaal.

31 mei. Terug naar Kathmandu. Inpakken en zondag wegwezen.

Drie lange reisdagen achter de rug. Van Basiskamp naar Tingri, van Tingri over kromme, smalle wegen naar de vieze stad Zangmu. En van daaruit over de grens terug in Nepal. De laatste dagen merken we dat de moesson inderdaad is begonnen. De weg is op sommige plekken door de hevige regenval weggespoeld. Gelukkig hebben we een ervaren chauffeur die ons behendig door de modderpoelen en langs afgronden heen stuurt.

We zijn nu terug in de luxe van het hotel. Eindelijk weer douchen. Vanmorgen zijn we begonnen om de tonnen te rangschikken voor transport en de tenten die op de berg hebben gestaan te drogen. Het grote opruimen begint. We hebben genoeg tijd. Tonnen open en spullen in het gras, wat moet mee terug en wat blijft in Kathmandu. Zo dicht we op elkaar zaten als klimteam daar in het basiskamp, zo gemakkelijk vallen we nu uit elkaar. Gelukkig op een prettige manier, er lopen afspraken voor de lunch en een bezoek aan een zilversmid. Thamel, de drukke binnenstad van Kathmandu, is niet groot en we komen elkaar daar onvermijdelijk tegen.

Jack en Paul komen terug van hun bezoek aan het kantoor van Qatar airlines. Zij hebben geprobeerd om onze vlucht naar huis te vervroegen en dat is dankzij de vasthoudendheid en deskundigheid van Jack en Paul gelukt. We vertrekken als echte helden in de business class van Kathmandu naar Doha. Van daar gaan we bescheiden als we zijn weer terug in de economy class en verder naar Londen.

We landen op zondag 4 juni om 16.55 op Schiphol. Vluchtnummer: BD109 uit Londen.

Wellicht komen we daar een aantal van u tegen.

Tot slot van dit dagboek (zie 2 juni) hebben we elk een persoonlijk epiloog geschreven. Wij danken u voor de belangstelling en vele leuke reacties op onze website. Het was een genoegen.

Tot een volgend avontuur.

Remco

30 mei. We zijn op de terugweg naar Kathmandu.

29 mei. Uitgebreid verslag van Etienne's topbeklimming

29 mei. Verslag, foto's en fimpje van Pauls beklimming

Paul op de top met de vlag van Landsmeer


Mijn verslag begint na de aankomst in kamp 2 van Etienne's succesvolle beklimmimg van de Cho Oyu. Verschillende mogelijkheden spelen in mijn gedachten. Mijn persoonlijke voorkeur gaat uit om naar kamp 3 te vertrekken, om vandaar een toppoging te ondernemen. Logistiek schijnt dit moeilijk te regelen te zijn. Een andere optie is om weer helemaal af te dalen naar het vooruitgeschoven basiskamp, een paar rustdagen te nemen en vervolgens een toppoging te ondernemen. Het weer schijnt dan problemen te kunnen geven.

De voorkeur van de sherpa's gaat uit vanuit kamp 2 een toppoging te ondernemem. Ik zie hier wel erg tegen op. Ook ik ben de voorgaande weken getroffen door maag-darmstoornissen en lichamelijk zwakker geworden. Bij deze optie biedt Pema aan om gebruik te maken van extra zuurstof. Voor de expeditie speelde dit niet in mijn gedachte. Maar in dit geval, na ruim 2 jaar voorbereiding met de expeditie elke dag in mijn hoofd, neem ik het besluit om gebruik te maken van deze mogelijkheid.

In overleg met sherpa Dawa, besluiten wij 's avonds om elf uur te vertrekken. Ik lig in de tent met Etienne en probeer hem met wat soep te verwennen. Al snel is hij naar dromenland vertrokken en merkt niets van mijn voorbereidingen. Dawa geeft mij soep en thee in de tent en ik begin mij aan te kleden. Al het dons wordt aangedaan, expeditieschoenen en stijgijzers klaar gemaakt en om half elf sta ik een beetje nerveus buiten de tent.


Paul en Etienne in kamp 2

Pema en Dawa helpen mij verder en een kwartiertje later ga ik op weg met Dawa. Eerst klimmen wij richting kamp 3. Ondanks de maar drie honderd meter hoogteverschil duurt het toch eindeloos voordat wij dit punt bereiken. In het donker zie ik overal op de bergkam stukgewaaide tenten. Het maakt een lugubere indruk op mij. Wij klimmen rechtdoor in een combinatie van rots, sneeuw, ijs en los gesteente.

Door verschillende couloirs hangen touwen, die op mij een niet al te zekere indruk maken. Wij zorgen er wel voor steeds minimaal twee touwen te gebruiken. Eén voor de Jumar en de andere als zogeheten safety line.

Eenmaal door dit gedeelte geklommen, begint er een minder steil, maar zeker niet minder inspannend gedeelte van de beklimming. De hoogte laat zich steeds meer gelden, het ademhalen gaat steeds moeizamer en mijn hart maakt overuren. Vanaf 8.000 m is het uithijgen geblazen na elke twee à drie stappen. Op het topgedeelte van de Cho Oyu verschijnt een eindeloze sneeuwbult, waar geen eind aankomt. Ondanks het gebruik van extra zuurstof is de klim uitputtend. Het kost mij steeds meer moeite om het ene been voor het andere te krijgen. Dawa is zeer geduldig met mij en wacht steeds tot ik uitgehijgd ben. Uiteindelijk komen wij op de top om half negen en staan wij oog in oog met de Mt. Everest. Dit is dus de top, waar ik al twee jaar van droom.

Voor Dawa is het ook zijn eerste Cho Oyu-beklimming. Het geeft een vreemd gevoel hier niet te staan met een van mijn vrienden, met wie ik zoveel aan voorbereiding heb gedaan. Ik had zo ontzettend graag mijn gevoelens met een van hen hier gedeeld.

We kunnen even genieten van het fantastische uitzicht en maken foto's. Daarna is het zaak zo veilig mogelijk proberen af te dalen.

Via een andere route dalen wij af. Deze route, door de zogenoemde gele band, is in mijn ogen veel beter beveiligd. De Indiase expeditie, die ook op dit moment op de berg is, heeft overal safety lines aangelegd. De afdaling duurt eindeloos en is ook zeer vermoeiend.

Op 7.400 m krijgen wij te maken met slecht weer. Mist en sneeuwval. Uiteindelijk bereiken wij veilig kamp 2 om en uur of drie. Volledig uitgeput kruipen wij in de tent en beginnen met het maken van soep en thee om de vochtbalans te herstellen. Wij praten wat na en vroeg in de avond val ik in slaap.

De volgende ochtend breken wij de tent af en beginnen aan de afdaling. Die is zeker niet ongevaarlijk. Vele stukken moeten worden abgeseild. Nog vermoeid van de vorige dag en volledige bepakking, betekent dit oplettend blijven en geen fouten maken.

Eenmaal aangekomen in kamp 1, neem ik voorlopig afscheid van Dawa en daal ik verder in mijn eigen tempo af. Door alle vermoeienissen merk ik dat de coördinatie te wensen overlaat en probeer ik extra alert te blijven. Toch ga ik driemaal onderuit, maar het loopt gelukkig goed af.

Ik hoor vanuit het basiskamp dat Emely en Remco mij tegemoet komen op de eindeloze morene. Geeft mij een goed gevoel. Het lopen gaat mij steeds slechter af en regelmatig stap ik verkeerd en maak verkeerde inschattingen. Halverwege de morene kom ik ze tegen. Wat was ik blij die twee te zien. Al de emoties van de afgelopen dagen komen vrij en ik geef de tranen de vrije loop.


Emotioneel weerzien met Remco

Even bijpraten en op stap naar het basiskamp. Emely neemt mijn rugzak over en ik loop tussen ze in naar beneden. In het basiskamp staan de andere vrienden te wachten. Na een geweldig ontvangst worden wij 's avonds door Marco getrakteerd op echte Hollandsche kaas en McCallan van Remco. Al snel vertrek ik na mijn tent en val in een diepe slaap.

Paul

reageer

naar de top

Foto's Etienne's beklimming (uitgebreid verslag volgt later)

Eerste rustpunt na kamp 1




Klim door de ijsval tussen kamp 1 en 2




Hét bewijs: Etienne op de top met op de achtergrond de Mt. Everest




Etienne daalt af naar Kamp 2




Etienne herstelt (langzaam) in vooruitgeschoven basiskamp

Terugblik 24 mei. Verslag van Richards en Marco's toppoging

Uitzicht vanuit kamp 2


Zoals inmiddels bekend, hebben zowel Etienne als Paul de top gehaald, een fantastisch resultaat!

Waarschijnlijk heeft u ook gelezen dat Marco en ik afzagen van een tweede toppoging, nadat de eerste was mislukt. Naast de verhalen van Etienne en Paul zal ik het een en ander schrijven over hoe het Marco en mijzelf is vergaan.

Dinsdag 23 mei hadden we met zijn vieren, samen met de sherpa's Dawa en Nima en onze sirdar Pema, na een ongelooflijk zware tocht vanaf kamp 1, kamp 2 op 7.100 m hoogte bereikt.


Van kamp 1 naar kamp 2




Dichtbij kamp 2




Richard en Paul in kamp 2

We kwamen vroeg in de middag aan en begonnen meteen sneeuw te smelten om thee en soep te maken. Het plan was om de rest van de dag voornamelijk te drinken en te herstellen, zodat we om 23.00 uur zouden vertrekken naar de top.

Marco en Etienne vertrokken inderdaad om 23.00 uur, Paul en ik een half uurtje later. Het aandoen van de donskleding en de klimschoenen plus stijgijzers was al een vermoeiende klus en kostte ons redelijk wat tijd. Maar goed, eindelijk klaar, alles nog even controleren (camera voor de topfoto?) en met het hoofdlampje aan op weg.

Na zo'n halfuurtje klimmen merkte ik dat de klim van kamp 1 naar kamp 2 nog goed in mijn benen zat en dat ik daarvan nog helemaal niet hersteld was. Ik probeerde het nog 10 minuten maar wist dat ik op deze manier nooit de top zou halen. Terug dus. Onderweg naar beneden kwam ik Paul en Pema tegen en ik vertelde hun wat mijn plan was; terug naar de tent, herstellen en morgenavond een nieuwe poging doen. Paul voelde zich ook niet optimaal en ging ook niet verder (7.200m), samen dus terug naar de tent en slapen.

We lagen er nog maar net in toen Marco zijn hoofd om de hoek stak en zei dat hij net onder kamp 3 (7.350 m) was omgekeerd omdat hij last had van koude voeten. Verstandige beslissing, want boven de 7.500 m kunnen koude voeten verrassend snel bevroren voeten worden. Ook Marco wilde het woensdagavond nog een keer proberen. Etienne voelde zich goed en was doorgegaan met de zeer sterke en ervaren (elf keer Mount Everest!) sherpa Nima.

Toen we 's ochtends wakker werden, leerden we al snel dat Etienne niet ver meer van de top was. Via de portofoons en het contact met het basiskamp, vanwaar ze hem soms konden volgen met de verrekijker, volgden we de verrichtingen van Etienne en Nima.

Ondertussen waren Paul, Marco en ik liggend in de tent constant sneeuw aan het smelten. Hoewel we ons op 7.100 m hoogte bevonden, was het door de intense zonnestraling bijna 30 graden in de tent. Marco en ik begonnen ons steeds slechter te voelen en wisten dat er van een herstel geen sprake was. Paul scheen niet al te veel te lijden onder de hitte en de hoogte en bleef rustig liggen, nippend aan zijn thee.

We hadden al een tijd geen contact meer gehad met Etienne of Nima en zowel de mensen in het basiskamp als wij in kamp 2 waren nu wel zeer nieuwsgierig of de top was gehaald. Plotseling kraakte de portofoon en meldde Nima zich. Ze hadden de top gehaald en waren al aan het dalen!

Toen Etienne bij kamp 3 was, kon ook hij contact met ons in kamp 2 opnemen en met een zeer vermoeide stem meldde hij ons het geweldige nieuws. We zagen de twee klimmers vervolgens dalen vanaf kamp 3 naar kamp 2 en toen Etienne nog maar 40 meter van ons verwijderd was, zagen we pas goed hoe vreselijk moe hij was. Hij zakte op een gegeven moment gewoon door zijn knieën.

Na uitgebreide felicitaties voor zowel Nima als Etienne hoorden we de verhalen van beiden aan en leerden we hoe vreselijk zwaar het was geweest. Omdat zowel Marco als ikzelf ons niet echt goed voelden, wisten we dat een toppoging niet echt realistisch zou zijn. We hadden ook ervaren dat we op een hoogte van 7.100 m niet meer herstelden van de eerdere inspanningen en namen toen de beslissing om af te dalen naar kamp 1.

Paul twijfelde nog aan wat te doen en ik vertelde hem dat als hij nog steeds de indruk had dat hij een tweede toppoging zou kunnen doen, hij het inderdaad moest doen. Ik ken Paul zeer goed, hij is bijzonder fit en sterk en zou een kans maken op de top. Paul dacht een tijdje na en nam toen uiteindelijk de beslissing dus toch nog een poging te wagen. Terwijl ik dit typ is hij onderweg van kamp 2 naar het basiskamp nadat hij gisteren op de top stond! De topverhalen van Paul en Etienne kunt u natuurlijk ook lezen zodra beide heren voldoende zijn hersteld.

Marco en ik begonnen dus onze rugzakken in te pakken, wensten Paul heel veel succes en Etienne een goed herstel en daalden af naar kamp 1. Het ging vrij zwaar door onze zware rugzakken en de nog steeds aanwezige vermoeidheid van de klim van 1 naar 2 en de nachtelijke toppoging. Sommige stukken waren steil en moesten we goed geconcentreerd doorkomen.

Op zo'n 6.800 m kwamen we bij het steilste gedeelte, waar we op de heenweg tientallen meters moesten ijsklimmen. Nu moesten we daar dus abseilen en begonnen Marco en ik ons in te binden. Het abseiltouw was maar een enkel touw van 8mm dik. Het nadeel was dus dat het slecht remde en we zeer gecontroleerd, met zelfzekering, moesten afdalen. Het was een erg vermoeiende klus op deze hoogte. Gelukkig kwamen we hier goed doorheen en na nog wat lastige stukken afdalen bereikten we rond 17.00 uur kamp 1.




Halverwege de steile ijsklim

Tja, we hadden niet echt zin om hier te overnachten, het basiskamp lonkte met al zijn verleidingen. Weer een snelle beslissing, zware spullen lieten we achter in kamp 1 en met een redelijk lichte rugzak begonnen we aan de afdaling. Het ging voorspoedig over de al eerder beschreven 'killer helling' en voor we het wisten stonden we op de eindeloos lange morene.

Na een uurtje over deze morene te hebben gelopen, in een overigens prachtig avondlicht, sloeg de vermoeidheid hard toe en namen we even rust zodat we een 'Snicker in ons hoofd konden douwen'. Geloof me, bij zware vermoeidheid doet zo'n ding wonderen. Bij ons dus ook, en we konden weer door.

Inmiddels was het gaan schemeren en moesten we goed gaan opletten om de route te kunnen blijven volgen. De vermoeidheid nam toch weer toe en het lopen in het donker kostte ons al onze concentratie. Eindelijk, de verlossende lichtjes van het basiskamp.

Nog slechts enkele tientallen loodzware meters stijgen, scheidden ons van Remco, Jack en Emely in het basiskamp. Het was een lange en zeer zware afdaling geweest, maar we waren blij dat we hadden doorgezet. Eten en drinken in overvloed, een prima uitgangspunt om vermoeid mee in slaap te vallen, wetende dat de expeditie meer dan geslaagd genoemd kan worden.

Groet vanuit een steeds leger wordend basiskamp, Richard.

reageer

naar de top

25 mei, 's middags: Etienne terug in het basiskamp. Paul terug in kamp 2.

'We horen van Pema - onze gids - dat Etienne misschien wel een record gebroken heeft. Binnen 12 dagen van Kathmandu naar de top.'

Etienne bij terugkeer in het vooruitgeschoven basiskamp. Kapot maar gelukkig.

Etienne komt de laatste meters bijna strompelend aan in het vooruitgeschoven basiskamp. Het hele team staat te fotograferen. Hij blijft haast heroisch even staan voor het laatste sneeuwveldje. Als een president tijdens een staatsbezoek voordat hij van de vliegtuigtrap naar beneden loopt. Hij lacht vermoeid. Door de dikke witte zonnebescherming tekent zijn lach bijna clownesk af. Wij herkennen Etienne maar zien dat hij vele kilo's is kwijtgeraakt tijdens zijn klim en afdaling.




Emely omhelst hem en zegt: 'Ik voel allemaal botten'. We gaan hem vertroetelen, in de watten leggen, verzorgen en steunen in zijn herstel. We zullen er persoonlijk voor zorgdragen dat hij met enig overgewicht zal landen op Schiphol. Brigitte, maak je geen zorgen. We leveren hem in topconditie weer af. We doen de foto van nu er dan ook maar niet bij. Of toch, je wint niet zomaar een Pullitzerprijs. Oké dan, hier is hij, de held van Loon Himalaya-Expeditie Cho Oyu 2006!


'De held van Loon Himalaya-Expeditie Cho Oyu 2006!'

Daar komt juice aan. Een volle beker. Wachten tot er kan worden bijgeschonken. En nog een keer een volle beker.

We horen van Pema, onze gids, dat we misschien wel een record gebroken hebben. Binnen 12 dagen van Kathmandu naar de top. Miss Holly, de legendarische archivaris in Kathmandu zal het ons leren. Zij houdt al sinds mensenheugenis de statistieken bij van alle beklimmingen van alle achtduizenders. Wie niet bij Miss Holly in het boekje staat, is er niet geweest.


Niet de grootsten, wel de sterksten

Paul meldt zich vanuit kamp 2. Hij is op en zal in kamp 2 overnachten samen met Dawa. Morgen daalt hij verder af naar het vooruitgeschoven basiskamp. Ook hij zal met egards door ons worden onthaald.

Er komen veel felicitaties binnen. Ook René de Bos van Snowleopard feliciteert ons vanuit zijn kantoor in Den Haag. Dank daarvoor. Wij feliciteren René terug met deze prestatie. Hij heeft er immers voor gezorgd dat alles logistiek op rolletjes loopt. René, die vrienden, die twee en een half jaar geleden bij jou op kantoor zaten, hebben er geen grijze haren bij maar voornamelijk lachrimpels.

Tot morgen,

Remco (overigens weer aan het eten en drinken)

reageer

naar de top

25 mei. CNN breaking news: OOK PAUL OP 8.201 METER! 'Remco, hier Paul, het was ongelofelijk zwaar maar het is gelukt.'

Paul in de tent op kamp 2 vóór de topbeklimming

Het is 10:20 uur, We zitten in de tent met Emely, Richard, Marco en Remco. Jack is voorbereidingen aan het treffen om zich te gaan scheren. We praten over de ontberingen die gepaard gaan met klimmen op zulke grote hoogte.

Ineens kraakt de portofoon: 'Dawa calling basecamp, summit calling basecamp.' Ik grijp de portofoon van tafel en loop naar buiten. Ik hoor een conversatie in het Nepalees tussen Dawa - de sherpa die met Paul mee klimt - en Pema, die in kamp 2 wacht. Arjun, onze kok schiet te hulp. Hij staat voorovergebogen en luistert aandachtig. Dan ontstaat er een brede glimlacht op zijn mond. 'They reached the top!' Een 'hoezee' klinkt. Ik druk de knop in en vraag of Paul aan de microfoon kan komen. Even is het stil. 'Remco, hier Paul, het was ongelofelijk zwaar maar het is gelukt. Ik ben helemaal kapot. We gaan nu rustig afdalen naar kamp, eh, ... kamp 2. Ik laat daar weer wat van mij horen.' Ik druk de knop in en met z'n allen schreeuwen we de felicitaties in de portofoon. Ook Etienne meldt zich, hij is in de buurt van kamp 1 aan het afdalen. We sluiten dit korte gesprek af. Wensen hem een goede en veilige thuisreis en laten de spreekknop los. Mijn hand verdwijnt in die knuist van Jack. Gefeliciteerd!


De steile ijswand tussen kamp 1 en kamp 2

Beste lezers, de expeditie is op een haar na geslaagd. Etienne is bijna bij ABC en Paul zal vanavond nog op de berg slapen en morgen de laatste afdaling maken. Het is geweldig dat van een groep van 7 leden er twee de top halen. We laten u snel weten wanneer onze helden het vooruitgeschoven basiskamp hebben bereikt.


Etienne terug in kamp 2, na zijn geslaagde toppoging

Groet, Remco

reageer

naar de top

24 mei, supplement. ETIENNE HEEFT DE TOP GEHAALD! PAUL VOLGT VRIJDAG(?). Marco en Richard doen niet opnieuw een toppoging.

Net even contact gehad met kamp 2, waar alleen Etienne en Paul nog zitten. Richard en Marco zijn onderweg naar kamp 1 om te overnachten. Morgen zullen Richard en Marco naar het vooruitgeschoven basiskamp afdalen. Ze zijn gezond maar zien een tweede toppoging morgen niet meer zitten. Paul is echter wonderwel aan het herstellen in kamp 2. Hij gaat vanavond om 23.00 uur wederom een poging wagen naar de top. Dat zal hij samen gaan doen met Dawa, de ijzersterke Sherpa. Etienne houdt hen gezelschap. Hij zal in kamp 2 blijven slapen. Hij rust nog uit om morgen verder af te dalen naar het vooruitgeschoven basiskamp.

Morgen ontvangen we met slingers en toeters Marco, Richard, Etienne en de sherpa's Nima (op de top samen met Etienne) en Pema. Het is nog een hele reis van kamp 1 naar het vooruitgeschoven basiskamp dus we verwachten ze pas in de namiddag. Ik verzeker u dat er dan foto's van de helden zullen volgen. En wellicht weten we dan ook meer over de toppoging van Paul.

Het bidden, hopen en ritueel dansen heeft voor Etienne geholpen. Namens ons allemaal dank daarvoor. Dank ook voor de vele positieve berichten op deze website. Ik kan u verzekeren dat het met de temperatuur buiten op dit moment, zo'n 12 graden onder nul, hartverwarmend is. Kwart voor zeven Nederlandse tijd staat Paul met zijn schoenen aan, gehuld in het dons van top tot teen, aan de voet van een klim van 1.100 meter. Wij zijn er weer bij en volgen elke centimeter met de verrekijker.

Voor nu de groeten van een niet verder verslechterende Remco.

reageer

naar de top

24 mei. ETIENNE HEEFT DE TOP GEHAALD! Paul, Marco en Richard volgen vrijdag(?)

Etienne Scheeper, eerste expeditielid op de top van de Cho Oyu
(foto genomen vóór de toppoging)

05.00 uur: Wat een mazzel; op de topdag mag ik het verslag schrijven! Remco ligt ziek in bed en Jack heeft gisteravond een aantal slaappillen genomen, dus die is nog wel even onder zeil.

Vannacht zijn Marco, Etienne, Paul en Richard vertrokken om 23.00 uur (Nepalese tijd) samen met Dawa, Nima en Pema. We hebben gisteravond om 21.00 uur nog contact gehad, omdat de weersvoorspelling toch ineens anders was. Het zou veel gunstiger uitpakken, de grote hoeveelheid sneeuw die voor donderdag voorspeld was, zou veel minder zijn en... onder de 6.300 m vallen. Daar zouden zij dus helemaal geen last van hoeven hebben (wij wel!).

Wij dachten dat het ze wat meer ruimte zou kunnen geven in het maken van hun verdere plannen We hebben met Marco en met Richard contact gehad. Zij hebben met de anderen overlegd, maar toch besloten bij hun eerste plan te blijven: vanuit kamp 2 doorstoten naar de top. Volgens mij heeft Marco in zijn hoofd zitten: 'Wat Katja Staartjes kan, kan ik ook!'

Het zal ook wel ontzettend moeilijk zijn om op het laatste moment nog te veranderen. Vannacht heb ik de portofoon bij me gehouden, in mijn slaapzak op mijn buik zodat de batterij niet leeg zou gaan. Geen oog dichtgedaan. Ik vond het zo ontzettend spannend.

07.30 uur: Ik ben al de hele tijd de groepen aan het volgen met de verrekijker samen met onze kok, die zo lief is geweest om zo vroeg voor mij een kopje thee te zetten. Onze Indiase vriend is er ook. Die is zo kippig dat hij niet eens ziet waar zijn eigen expeditiegroep is. 'I will need your eyes.' Nou, die zijn net gelaserd, dus dat is geen probleem!


Emely schrijft voor het eerst in het dagboek. Uitgerekend op de 'topdag'.

De hoogste groep zit nu bijna op de top en dat is een prachtig gezicht. Ik zie twee hele kleine figuurtjes op de rand van de berg tegen een kobaltblauwe lucht. Wat zou ik graag willen dat ik daar bij was! Eerlijkheidshalve moet ik erbij zeggen dat het plan van vannacht voor mij wel iets te hoog gegrepen zou zijn geweest (denk ik), ik heb ontzettend veel waardering voor 'onze jongens'!

Ik verwacht contact over een klein uurtje... Oh, wat duurt het wachten lang.

08.00 uur: Net contact gehad met Richard, hij klonk een beetje teleurgesteld, hij was samen met Paul iets na 23.00 uur vertrokken gisteravond, maar door vermoeidheid moesten ze beiden terugkeren. Marco is later teruggekeerd vanwege koude voeten Ze zitten nu met z'n drieëen in kamp 2. Wat de plannen zijn weten ze nog niet op dit moment. Het weer geeft ze nog een mogelijkheid voor een toppoging.

Maar waar is onze Etienne nu? Etienne is doorgegaan met Nima samen. We proberen radiocontact te krijgen, maar dit lukt nog niet. Logisch want als ze aan het lopen zijn hebben ze de portofoon uit. We wachten af, vol spanning. We dachten net toch echt even iets roods op de berg te zien. Wishful thinking?!

Remco is inmiddels ook wakker en rent direct door naar de wc. Jack ligt nog te stinken in z'n bed.

09.00 uur Jack komt z'n tent uitzwabberen. Het lijkt wel of hij dronken is. 'Zo voelt het ook', zegt hij. Met Remco gaat het niet goed en hij overweegt naar Chinese Base Camp af te dalen. Ik mocht even aan zijn billen zitten (sorry Marina 't moest even, puur medisch...) en er is nog weinig bil over.

10.00 uur contact met Richard, ze hebben overlegd en hebben nieuwe plannen. Ze willen met z'n drieën morgen naar kamp 3 en overmorgen naar de top. Ik vind dat een prima plan. We hebben met Pema overlegd dat Remco morgen of overmorgen teruggaat. Er is een groep Zwitsers dat snel naar Kathmandu terug wil, Remco zou meekunnen.

Maar waar is onze Etienne nu?

11.00 uur Remco, hoe ziek hij zich ook voelt, is flink aan het onderhandelen met Tibetanen. Het lijkt erop of hij straks alleen bekleed met Tibetaanse sieraden naar huis zal keren. Jack (2.05 meter) probeert ook nog zijn lange broek kwijt te raken. Ik ben benieuwd hoe die Tibetaan er straks bijloopt.


Remco en Jack in de modehandel

12.00 uur Waar blijft Etienne nu toch?

13.00 uur Onze Etienne is terecht. Hij stond om 8 uur vanochtend al op de top! Geweldig!

13.45 uur Etienne is aangekomen in kamp 2 vermoeid maar gelukkig en veilig.

Meer nieuws volgt later.

Hartelijke groeten, Emely

reageer

naar de top

23 mei. Kamp 2 bereikt (7.100 m). De moesson nadert, daarom vannacht al de toppoging!

Jack, Emely en ik blijven in het vooruitgeschoven basiskamp. Alles staat op dit moment in het basiskamp in het teken van de ondersteuning van de klimmers op de berg. Op donderdag is er veel sneeuw voorspeld. Donderdag zou logischerwijs ook de dag zijn dat Richard, Marco, Etienne en Paul de top gaan beklimmen.


Remco en Emely volgen hun klimvrienden op de voet

Het is acht uur 's morgens, er is portofooncontact met Richard. De nacht is goed verlopen. Paul en Etienne zijn in de loop van de nacht opgeknapt en hebben besloten mee te klimmen naar kamp 2. Het is een wonder dat ze op die hoogte nog herstellen. We overleggen over het volgende contactmoment. We spreken af: 10 uur. Ze zijn dan twee uur onderweg en hebben tegen die tijd waarschijnlijk de voet van de beruchte ijsval bereikt. Met een paar grappen wordt het contact verbroken. Wij gaan ontbijten.

Jack heeft met slaappillen goed geslapen maar wordt met een gevoel van een paar glazen wijn teveel wakker. Hij voelt zich beter dan gister, zelfs met die kater. Emely komt lachend aangelopen. Blijkbaar ook beter dan gister. Remco is niet veel opgeschoten. Hij is blij met de nieuwe toilettent. Twee meter dichterbij en iets comfortabeler. Als je Remco ziet lopen dan heeft hij een rol wc-papier onder zijn arm en de onmisbare Zwitsal babydoekjes in zijn hand. Gelukkig altijd met een glimlach.


Remco's 'favoriete' tent

Na het ontbijt ontmoeten we de basecamp-manager van de Indiase expeditie. Vanmorgen liepen er weer een dozijn olijke Indiërs in de richting van kamp 1. De basecamp-manager is verantwoordelijk voor de informatie aan de expeditieleider, die met onze klimmers op weg is naar kamp 2. We besluiten om samen te werken en alle mogelijke bronnen aan te boren om nauwkeurig het weer te voorspellen. Het is een aardige, praatgrage man.


Remco en de arts van de Indiase expeditie

Zij zijn bezig om alle veertien achtduizenders te beklimmen. Dit is de 5e. Ze zijn in dienst van het Rijk en zijn eigenlijk het hele jaar bezig met het voorbereiden, trainen of het klimmen. Hun expeditietent in het vooruitgeschoven basiskamp is indrukwekkend. Een U-vormig gebouw waaruit 's avonds TV-geluiden en gepraat klinkt. We horen ook een stroomgenerator. Straks maar eens binnen kijken.

De man is onder de indruk van onze verrekijker en vraagt of hij niet af en toe langs mag komen om te kijken. We worden na een ouderwetse bak Hollandsche filterkoffie al goede vrienden en de ochtend gaat pratend en verrekijkend voorbij.

We sturen een mail naar Meteoconsult en vragen naar een zo gedetailleerd mogelijke voorspelling voor de komende dagen. We volgen met de verrekijkers de kleine poppetjes die langzaam over een smalle graat naar boven ploeteren. We zoeken naar een groepje van vijf, want Pema, onze gids klimt met ze mee. Dan is het tien uur en zien we een versplinterd groepje van vijf de rugzakken afdoen. Jawel, daar is Richard weer. Tjee, wat klinkt hij goed. Marco zit al tegen de ijswand aan en Etienne volgt hem op korte afstand. Richard vertelt dat hij en Paul vandaag minder sterk zijn maar wel door klimmen. Hij spreekt met bewondering over de prestaties van Marco en Etienne. Als beesten klimmen ze maar door en door.

Het is één uur, we leggen de kijker even weg voor de lunch. Meteoconsult heeft ons snel voorzien van actuele informatie. Er wordt druk gediscussieerd. De conclusie is dat er weinig mogelijkheden zijn om de top dit seizoen nog te halen. De moesson komt er aan. Donderdag wel te verstaan. Een dag met veel sneeuw luidt het regenseizoen dan in. Morgen, woensdag 24 mei is dus eigenlijk de enige reële kans om de top te halen. Dat betekent voor onze klimmers dat ze twee dagen in één moeten afleggen. Dat is een buitenmenselijke prestatie. Soms is het na de start van de moesson nog wel een dag of wat redelijk maar de verse sneeuw maakt het klimmen op die hoogte vrijwel onmogelijk. Bovendien zouden onze vrienden op 7.100 meter moeten wachten op mooi weer. Als dat langer duurt dan 24 uur loopt de conditie dusdanig terug dat klimmen erg moeizaam zal zijn en zelfs het afdalen riskanter wordt.

We wachten met spanning op de eerste berichten vanuit kamp 2. Om half twee is het zover. Marco aan de portofoon. Alsof ik naast hem sta. Hij lacht omdat hij net zit en Nima - de sherpa - hem dat ding onder de neus drukt. Laat me even op adem komen, vraagt hij mij. Ik vertel hem de laatste info over het weer en spreek met hem af dat als de andere klimmers zijn gearriveerd we opnieuw contact hebben.

Jack en Emely volgen Paul, Etienne en Richard met de kijkers op de voet. Er is inmiddels wat bewolking rond de berg, maar ze kijken daar door de opgedane ervaring dwars doorheen. Even is er onrust als twee, waarschijnlijk Indiërs, gaan zitten en blijven zitten net boven de steile ijsval. Ze zijn laat en lijken vermoeid. Zou er wat gebeurd zijn? Tien minuten gaan voorbij. Geen beweging in het tweetal. Dan gaat er gelukkig één staan. Vijf minuten later ook de tweede en ze vervolgen hun weg.


(S)Jack it out!

Ik loop naar de expeditietent van de Indiërs. Wat een paleis! Een lange balzaal met aan het eind een breedbeeld-TV. De basecamp-manager ontvangt me met koninklijke egards. Binnen dertig seconden heb ik een beker sinaasappelsap en koek in mijn hand. Hij is nog even druk met de communicatie met de berg. Gesprekken worden in het Engels gevoerd. De expeditie-arts is onderweg naar kamp 1 en moet daar iets doen maar ik begrijp niet wat. Het klinkt niet ernstig.

Hij nodigt me uit in zijn tent. Een soort tipi waar normaal gesproken zes mannen in slapen. Nu is de tent leeg. Het is een communicatiecentrum. Hij loopt in een rechte lijn naar de satelliettelefoon en begint te bellen. London weather forecast aan de andere kant. Hij vertelt wie hij is en er wordt doorgeschakeld. Bliksemsnel wisselen we informatie uit. De verwachtingen zijn precies dezelfde als die we van Meteoconsult hebben gekregen. Veel sneeuw op donderdag. Hij hangt op en belt opniew, New Deli weather station, India. Onbegrijpelijke conversatie volgt. Alleen het shit kon ik verstaan uit de verder rustig ogende Indiër. Hij hangt op en deelt met mij de informatie. We hebben nu drie conforme voorspellingen. Morgen mooi, donderdag slecht, begin van de moesson dus daarna onvoorspelbaar. We spreken af dat we elkaar na de nieuwste info rond negen uur vanavond opnieuw ontmoeten. Daarna kunnen we onze klimmers de laatste info geven.

Ik kom verhit onze eettent binnen, die inmiddels meer weg heeft van de redactie van een nieuwsprogramma. Een sherpa van een Amerikaanse expeditie heeft ook mijn verrekijker gevonden. Hij volgt vier mensen die afdalen van de top. Geweldig, wat een jaar. Ik feliciteer hem met de prestatie. Hij kijkt gelukkig.

Ik deel de nieuwe info met Jack en Emely. We vergaderen en besluiten de klimmers ondubbelzinnige informatie te verstrekken dat ertoe zal leiden dat ze alleen vannacht en morgen nog kans hebben op de top. We weten hoe zwaar ze het vandaag hebben gehad maar ze moeten zelf de beslissing maken of ze het gaan proberen of niet.

We zijn nog niet klaar of daar is Richard weer. Ze zijn nu allemaal in kamp 2. Het is nu drie uur. Anderhalf uur na Marco. Ik geef ze de allerlaatste info. Kort en bondig vertel ik de 'alles-of-niets-mogelijkheid' die bovenmenselijke prestaties zal vergen. Richard klinkt nuchter en maakt zoals altijd met gevoel voor humor een samenvatting. Hij heeft het goed begrepen. We hangen op, ze gaan overleggen.

Het is vier uur, opnieuw een oproep uit kamp 2. Marco: 'We zijn eruit. We gaan vanavond om elf uur weg voor de top. Marco past zijn tempo aan aan het tempo van Etienne. Nima sluit zich bij ons aan. Richard en Paul klimmen samen met de klimsherpa's Dawa en Pema achter ons groepje aan. Maar kijken hoever we komen.' Het klinkt nuchter. 'En oh ja, laat het thuisfront even weten dat we niet gek zijn. Alles komt goed.'

Dat is wat ik nu doe beste lezers. We zijn trots op onze klimmers op de berg. Gedrieën - Jack, Emely en ik - zitten met een dubbel gevoel. Aan de ene kant hadden we bij ze willen zijn om de ervaring te delen. Aan de andere kant zijn we blij dat we al deze informatie in het vooruitgeschoven basiskamp hebben kunnen verzamelen en ze zo hebben kunnen helpen. Dat had met ons zevenen op de berg niet gekund. Elf uur Nepalese tijd, dus kwart over zeven Nederlandse tijd gaan onze klimmers omhoog. Duimen, bidden, hopen of ritueel dansen, doe wat in uw vermogen ligt om dicht bij ze te zijn.

Groet vanuit een zonnig advanced basecamp, Remco

reageer

naar de top

Dagboekarchief:

Van Intermediate basecamp (17 mei) t.m. Kamp 1 (22 mei)

Vertrek uit Kathmandu (12 mei) t.m. Intermediate basecamp (16 mei)

11e Dag inlooptrekking t.m. terugkomst in Kathmandu (11 mei)

Vertrek Schiphol t.m. 10e dag inlooptrekking (5 mei)