Epiloog Remco

Soms is een terugblik lastig omdat de feiten in je hoofd zijn vervlochten met de vertraagde herinneringen aan gevoelens. Feiten hebben bij mij een ander tempo waarin ze in mijn hoofd verwerkt worden dan emoties. Feiten passeren bovendien maar één keer, terwijl geluk of verdriet of eenzaamheid soms heen en weer kaatsen.

Ik heb voor u dan ook niet de samenvatting van onze expeditie. Wat ik u wel te bieden heb, is het inzicht dat het beklimmen van een berg als de Cho Oyu niet alleen een verdienste is, maar ook een geschenk. Een berg van boven de 8.000 meter laat zich niet bedwingen, die laat jou toe of niet. Het is een zeldzame combinatie van een prestatie en geluk. Wellicht dat de goden die wij met Puja's gunstig hebben gestemd, beïnvloed dat we even op de top werden toegelaten. Etienne tien hele minuten en Paul bijna een kwartier.

Wat zeker heeft geholpen, is dat wij als vrienden in staat waren om onze energie te bundelen tot één doel. Ons verzoek aan de berg was daardoor eenvoudig en de Godin heeft het begrepen. Het was voor ons als team niet langer belangrijk wie de fakkel in handen hield. Het vuur moest blijven branden tot op de top en iedereen hielp om dat te laten lukken. Toch verdienen onze fakkeldragers een speciale plek. Een plek die ze overigens al hebben nu hun namen zijn verankerd in het grote register van alle veertien achtduizenders.

Geen samenvatting dus. Wel geef ik u tenslotte antwoord op de vraag die is blijven liggen: Waarom?

Waarom?

Dikke, rode jassen
en door felle zon getaande gezichten.
Klaar voor de naderende kou
die zich weldra, evengoed
vanaf de voeten invreet
tot diep in het voorts zonnige gemoed.


Het laat voor hen
die slechts aanschouwen,
gezien de grote afstand,
de terechte vraag
waarom?


Wij ________________ inmiddels
in deze lege vlakte wijs geworden,
zijn gestopt met zoeken
naar dat antwoord,
omdat eenvoudigweg
bij die vraag hier geen antwoord hoort.


Hier is geen waarom.
Hier bestaat waartoe.
Hier bestaat de reis,
los van de bestemming.


En het in de reis verborgen lijden,
leert ons dat het beter is,
om de bestemming
los te laten, zodat
de cirkel groter wordt
waarin wij ons bewegen


En morgen weer, want
alleen de tijd
verdraagt de grote dingen.
Net zolang totdat ook deze kou,
deze hol klinkende spelonken,
het 's nachts klimmen op de tast,
een berg zo groot als deze,
in onze groot geworden cirkel past.


Remco Reij, Advanced Base Camp 5.740 m, 26 mei 2006

reageer

naar de top