Epiloog Richard

Meer dan twee jaar heb ik me voorbereid op deze expeditie en dan opeens is het voorbij. Wat nu?

Er is gelukkig geen sprake van paniek, ik heb weer interessante nieuwe dingen in het vooruitzicht. Maar ook ik ontkom niet aan een soort vreemd melancholisch gevoel waarin ik terugblik op dit geweldige avontuur.

Want geweldig was het, ook al heb ik de top niet gehaald. Van te voren hadden we hardop zitten dagdromen over ons ideale scenario; met z'n zevenen op de top en ik natuurlijk samen met Emely. Dat dit niet waarschijnlijk zou zijn wisten we, maar een bepaald soort dromerige naïviteit in ons drukte deze gedachte een beetje weg.

Ook wist ik dat de kans op de top zeer klein zou zijn, op de beslissende dag moest alles optimaal zijn. Bij mij was dit dus niet zo, ik voelde me niet goed en wist dat de top die dag niet haalbaar was. Mede hierdoor ben ik dan ook niet teleurgesteld dat ik de 8.201 m niet heb bereikt. Ik heb het geprobeerd en het is niet gelukt, simpel.

Omdat we zo'n fantastische groep hadden, was het feestje van Etienne en Paul een feestje voor de gehele groep. Iedereen vond het fantastisch en we hebben meerdere 'brok in de keel'-momenten gehad samen. Momenten om nooit meer te vergeten, en dat is heel wat waard.

Maar goed, ik had het al eerder over terugblikken. De reis van Nepal naar Tibet was fascinerend, ik heb inmiddels heel wat gereisd en in het buitenland gewoond, maar hier was ik toch weer niet op voorbereid. Het moment dat we de grens met Tibet overschreden, was als het betreden van een nieuwe wereld. Dit kwam eigenlijk door twee redenen; de Tibetanen en de Chinezen.

De Chinezen die wij troffen waren ongeïnteresseerd en onpersoonlijk. De Chinese toiletten waren met stip de meest smerige toiletten die ik ooit ergens heb mogen en moeten bezoeken. Daarbij kwam dan nog het feit dat je gezellig met zijn drieën naast elkaar zat...

Pijnlijk was het om te zien dat bij vele dorpen de Tibetaanse tempels door de Chinezen waren vernietigd. Minder leuk terugblikken, dus.

Geheel anders waren de Tibetanen die we ontmoetten. Zéér nieuwsgierig, een geweldige handelsgeest, goed gevoel voor humor en totaal vrijgevochten. Prachtige, onafhankelijke taaie mensen waar we veel mee hebben gelachen. Ook iets om nooit meer te vergeten.

De conclusie van mijn epiloog is echter duidelijk; deze expeditie is voor mij een geweldige ervaring geweest en ik had het voor geen goud willen missen. Ik ben dieper gegaan dan ooit tevoren en heb mijn expeditievrienden nog beter leren kennen. Daarnaast heb ik prachtige dingen gezien en gouden momenten beleefd, oud en dementerend hoop ik daarmee de zusters in het verzorgingstehuis nog jarenlang te gaan vervelen. Wie ik er niet mee hoop te vervelen maar juist te boeien, zijn de kinderen die ik in augustus weer ga lesgeven, ditmaal in Oman. Een nieuwe uitdaging voor me, waar ik met veel plezier aan ga beginnen.

Bedankt voor alle belangstelling,

Groet,

Richard

reageer

naar de top