Voorbereiding

We zijn natuurlijk al een lange tijd met de voorbereidingen bezig voor deze expeditie. Op deze pagina leest u verslagen van enkele voorbereidingstochten.

Hoe het idee voor de Expeditie begon
Klimmen aan de oevers van de Maas
Beklimming van de Bishorn
Materiaaltest in Ramsau

'Een achtduizender beklimmen! Het werd even stil aan tafel...'

Hoe het idee voor de Expeditie begon: septembertocht Oostenrijk 2003 (door Richard Roodenburg)

De keuze voor onze septembertocht was dit jaar gevallen op het gebied rondom de Wildspitze en na een nacht gereden te hebben, waren we blij dat we konden gaan lopen naar de eerste hut, de Hoch Joch Hoch Spitzhütte. 's Avonds lagen we vrij vroeg te slapen omdat er na de lange rit vanuit Nederland toch wel wat slaaptekort moest worden ingehaald.

In noodtempo muesli en pap

De volgende ochtend begon het eerste ontbijtritueel, wat vooral Remco en Richard hooglijk verbaasde; de jongens van de loopgroep uit Landsmeer, Paul, Marco en Bob, begonnen bijzonder grote hoeveelheden muesli en pap klaar te maken en vervolgens in een noodtempo op te eten. Er kon niet anders dan geconstateerd worden dat dit inhield dat deze mannen kilo's van dit soort voer in hun rugzakken meesjouwden.

Het werd even stil aan tafel...

Tijdens de tocht naar het Brandenburger Haus gingen we voor het eerst aan het touw, hoewel er niet veel spleten waren, maar goed, 1 kan al teveel zijn. Het was in deze hut dat terwijl de wind en de sneeuw buiten rondom het Brandenburger Haus gierden, Marco met een interessant voostel kwam ; samen met deze groep vrienden, eventueel aan te vullen met nog een aantal mensen, een achtduizender beklimmen! Het werd even stil aan tafel...
Velen van ons hadden ook al rondgelopen met deze gedachte, maar het werd altijd meteen weer weggedrukt vanwege de financiële kosten en de niet altijd even positieve berichtgeving die rond dit soort expedities hing ; veel ruzies en een grote mate van ego¡sme. Maar nu konden deze problemen opgelost worden, want Marco wilde wel als sponsor optreden en aangezien we met een groep vrienden zouden gaan en geen wildvreemden voor elkaar zouden zijn, moest zo'n expeditie op het sociale vlak geen problemen opleveren. Het mag duidelijk zijn dat dit voorstel met groot enthousiasme werd ontvangen en dat de rest van de avond non-stop gesproken werd over allerlei zaken die bij zo'n onderneming aan bod komen.

Cho Oyu voor de 1e keer genoemd

De volgende dag liepen we naar de Breslauerhütte in mistig en nat weer, en bij de meesten van ons dwaalden de gedachten constant af naar Marco's voorstel. 's Avonds in de Breslauerhütte waar tot onze grote verbazing zelfs bediening was alsof we in een bar zaten, gingen onze gesprekken verder over de komende expeditie ; er moest natuurlijk ook nagedacht worden welke berg we wilden beklimmen. Hoewel de meesten van ons inmiddels een ruime ervaring in het klimmen in de Alpen hadden, leek het niet verstandig om een technisch lastige berg als eerste achtduizender te kiezen. De Cho Oyu werd voor de eerste keer genoemd.

84 en 82 jarige beklimmen de WIldspitze

De volgende ochtend was het prachtig weer geworden en we besloten hier gebruik van te maken en de Wildspitze te gaan beklimmen. Tot onze verbazing passeerden we op de morene eerst een vrouw die zeker al de tachtig gepasseerd was en een kleine vijf minuten later een man van ongeveer gelijke leeftijd. Hij bleek een Nederlander te zijn en vertelde in een onvervalst Amsterdams accent dat hij lang geleden met zijn vrouw de Wildspitze al eens had beklommen. Ze wilden dit nog een keer doen, maar het was toch wel zwaar op zijn 84ste! En eenmaal terug in Nederland zou hij zijn vrouw naar de sportschool sturen want ze werd een beetje traag op haar 82ste...

De klim naar de top van de Wildspitze was prachtig en de rest van de dag werd besteed aan de lange gletsjerafdaling naar de volgende hütte. Zoals vaak het geval is, moest er tijdens het laatste stuk naar de hut nog even flink gestegen worden. Moe en voldaan smaakte het bier ons zeer goed.

Het wordt de Cho Oyu!

De laatste dag liepen we terug naar de parkeerplaats waar Remco inmiddels de auto naartoe had gereden. We reden een paar uur tot in Zuid-Duitsland waar we een hotelletje zochten en een hoognodige douche op ons wachtte.

De beslissing om een expeditie te gaan organiseren was genomen, terug in Nederland zou alles in een definitieve vorm gegoten gaan worden en dit zal resulteren in de beklimming van de Cho Oyu in april / mei 2006. Voor het echter zover is zullen er nog vele (gezellige) bijeenkomsten volgen en zal er door deze groep vrienden nog hard getraind moeten worden.


Onderweg naar de top van de Wildspitze

naar de top

'Langzaam vermengen onze expeditieplannen zich met beelden van documentaires en films'

Klimmen aan de oevers van de Maas: Ardennen-weekend, april 2005 (door Remco Reij)

Marco, Paul en ik zijn samen met een vriend van Marco naar de Belgische Ardennen geweest om wat te oefenen in de rotsen. Prachtige 3e en 4e graads routes aan de oever van de Maas. Heel leuk om lichamelijke inspanning van het klimmen te combineren met de geestelijke inspanning van bijvoorbeeld het maken van een standplaats op 3 touwlengtes hoog.

Natuurlijk hebben we onder het genot van een Belgisch biertje nog uitgebreid over de komende expeditie gesproken. Langzaam vermengen onze expeditieplannen zich met de beelden van de documentaires en films van dit moment. De succesvolle beklimming van Wilco van Rooyen en natuurlijk de docufilm van Joe Simson. Al hoop ik dat onze film wat andere emoties op zal roepen. Het lijkt er in deze producties op dat bergbeklimmen uitsluitend narigheid is.


Rotsklimmen langs de Belgische Maas-oevers

naar de top

'Een uniek uitzicht over Zwitserland'

Beklimming Bishorn (4.153): septembertocht Zwitserland 2005 (door Richard Roodenburg)

Vrijdagavond 9 september vertrokken we met zijn zevenen voor een week naar Zwitsers Wallis. Het internet had twee dagen slecht weer beloofd maar meldde daarna goed weer. Nadat we na enig zoeken 's ochtends de auto hadden weten te parkeren, begon iedereen zijn rugzak te herinpakken voor de komende week en Marco besloot zelfs om vanaf de eerste minuut op zijn Millet Everest-schoene te gaan lopen ( in combinatie met korte broek..).

Hut combinatie van een bouwkeet en een stacaravan

De eerste paar honderd meter stijgen werden zeer comfortabel afgelegd per kabelbaan, maar daarna moesten we echt zelf aan de slag. Na een paar uur gelopen te hebben begon het beloofde slechte weer en de gloednieuwe softshells en goretex jassen konden zich gaan bewijzen.

Via een losse puinhelling, gecombineerd met gruis op ijs en stukjes klettersteig bereikten we 3.100 m, vanwaar het afdalen was naar de Topalihütte. De hut zag er vanuit de verte uit als een combinatie van een bouwkeet en een stacaravan, maar dichterbij gekomen bleek de bouw toch minder lelijk dan gevreesd en was de ligging van de hut spectaculair; gelegen aan de uiterste rand van een berghelling met open uitzicht op de tegenover de hut gelegen 4-duizenders zoals bijv. de Nadelhorn. Bovendien bestond een zijde van de hut volledig uit metershoge ramen, zodat er ook tijdens het diner genoten kon worden van het panorama.

Paul verveelt zich

Zondag 11 september was zoals verwacht een slechte dag met veel bewolking en regen, die later overging in sneeuw. Het was niet verstandig de oversteek naar de Turtmannhütte maken en we besloten een dag extra in de Topalihütte blijven. Paul verveelde zich nogal en ging terug naar de auto om zijn bergwandelschoenen te gaan halen. Hij had namelijk alleen de Millet Everests bij zich en geen bergwandelschoenen, die in het blokkenterrein veel prettiger zijn dan de Millets. Om zijn Meindls te gaan halen moest hij echter wel 1.500m dalen en daarna weer terug, maar Paul zag daar het probleem niet van. Aan het eind van de dag kwam hij dan ook inderdaad verrassend fris (niet van de regen ) weer in de hut.

Steenmannetjes wijzen de weg

Maandag was het weer iets beter en besloten we dus naar de Turtmannhütte vertrekken. Het werd een prachtige dag met zeer wisselvallig weer en veel sneeuw onderweg. Het laatste stuk naar de .pas bestond ook hier uit een zeer steile klettersteig. Vanwege de vele sneeuw was het nog wel flink zoeken naar de juiste afdaalroute naar de hut, maar de steenmannetjes die niet onder de sneeuw waren verdwenen, wezen ons in de goede richting.

Gedisciplineerde Zwitserse pubers

In de Turtmannhütte waren we niet de enigen, we deelden de hut met een middelbare schoolklas uit Winterthur. Dit zorgde voor veel leven in de hut, maar de Zwitserse pubers waren aardig gedisciplineerd want 's avonds lagen ze allemaal braaf te slapen. Dit hield echter niet in dat wij dus ook konden slapen, want Bob zaagde 's nachts hele bossen om, soms zelfs zo hard dat hij er zelf wakker van werd.

Tracuit-hütte

Dinsdag was het prachtig weer en we vertrokken naar de Tracuit-hütte. We staken eerst een andere gletsjer over om daarna weer in twee zeer steile klettersteigs terecht te komen. Vervolgens was het 600 meter stijgen en een route zoeken naar de hütte tussen de spleten van de gletsjer. Het weer zat helemaal mee en het was een waar genot om over de gletsjer omhoog te kunnen laveren.

De Tracuithütte lag prachtig met een fantastisch mooi panorama, maar de aankleding van de hut was erg ongezellig, helaas.

Top Bishorn

We vertrokken woensdagochtend vroeg onder een strakblauwe hemel vanuit de hut om de Bishorn te gaan beklimmen. Vanwege de vele sneeuwval van de afgelopen dagen, moest er flink gespoord worden en Jack, Paul en Remco deden dit met het allergrootste plezier. Op het moment dat Marco aan bod kwam om het sporen over te nemen, verscheen er vanuit het niets een prachtig uitgetrapt spoor en dit hield dus in dat Marco het laatste stuk naar de top niet door de sneeuw hoefde te ploegen. Dit overigens tot zijn grote spijt.

Onder werkelijk fantastische omstandigheden bereikten we rond twaalven de top van de 4.153 m hoge Bishorn, vanwaar we een uniek uitzicht over Zwitserland hadden. Een Zwitser die tien minuten later samen met zijn vrouw op de top aankwam, gaf ons de namen van alle toppen die in een 360 graden panorama om ons heen te zien waren. Het was werkelijk een topdag!

Pauls whisky

De afdaling naar de hut door de diepe sneeuw was een waar genot en aangekomen bij de hut besloten we na een bord ondefinieerbare soep door te dalen naar de Turtmannhütte. Deze hut was een stuk gezelliger en aangenamer dan de Tracuit-hütte toen we daar aankwamen werden we enthousiast ontvangen door de aardige hüttewaard. 's Avonds kwam hij bij ons zitten om de zeer goede whisky van Paul te proeven, hoewel proeven misschien niet het juiste woord is aangezien de waard deze drank in een keer achterover kwakte. Er kwam ook nog een fles Genepy op tafel en zo werd het nog redelijk laat..

Donderdag was het wederom prachtig weer en zowel de klim naar de pas als de afdaling naar het dorp waren onder deze omstandigheden een waar genot. Terug in het dal zochten we een camping waar we ons konden douchen, waarna we 's nachts terugreden naar Nederland. Het was een zeer afwisselende week met op het juiste moment een prachtige topdag!




Onze groep. De Bishorn-top is in zicht

naar de top

'De uitrusting functioneert prima'

Winterkamperen in Oostenrijk, februari 2006 (door Richard Roodenburg)

Nadat we op internet hadden gezien dat er in het Dachsteingebied bij Ramsau (Oostenrijk) goede winterkampeer-mogelijkheden waren, vertrokken Emely, Jack en ik op vrijdag 17 februari richting Oostenrijk. De camping was prachtig gelegen, er was volop sneeuw en de eigenaar wees ons zelfs op een heuse eetzaal waar we gebruik van mochten maken. We konden daarbinnen koken en eten. We namen zijn aanbod gretig aan, wetende dat we straks op de Cho Oyu nog genoeg in een tentje kunnen koken.

Lange tochten rond Ramsau

De eerste nacht viel het mee met de kou en onze slaapzakken waren heerlijk comfortabel. Aangezien Paul, Liesbeth en Etienne pas zondag aan zouden komen, hadden wij drieën besloten om de eerste twee dagen de omgeving te verkennen op onze sneeuwschoenen. Beide dagen werden door ons optimaal gebruikt en we hebben lange tochten rond Ramsau ten zuiden van het Dachstein-gebergte gemaakt.

Lawinegevaar

In het dorp hadden we van tevoren nog wel geïnformeerd naar het lawinegevaar vanwege de enorme hoeveelheid sneeuw die er de afgelopen weken was gevallen. Op zondag was onze tocht langer dan we hadden gepland en toen we in het schemerdonker terugkwamen op de camping waren onze drie vrienden inmiddels al hun tenten aan het opzetten.

Firn

Maandag maakten we met ons zessen een niet al te lange tocht zodat Paul, Liesbeth en Etienne konden wennen aan hun sneeuwschoenen. De sneeuw begon inmiddels door de steeds iets hogere temperatuur te veranderen. De bovenlaag werd steeds harder en begon soms op een soort firn te lijken. Op sneeuwschoenen liep het echter nog steeds het beste.

Paul vloekt nooit

Tijdens de volgende dagen merkten we ook dat het expeditie-ondergoed en het softshell jack bijzonder goed bevielen. Daarnaast hebben we ook nog het e.e.a. aan expeditievoer uitgeprobeerd in onze comfortabele eetzaal. Persoonlijk heb ik ook nog de flexibiliteit van het gedrag van Paul uitgetest door een pan heet water uit mijn handen te laten flikkeren die vervolgens voor een deel over zijn gloednieuwe klimbroek viel. Paul vloekte niet eens. Dit belooft dus veel goeds straks op de Cho Oyu.

Dalen onbereikbaar

Helaas vertrokken Jack en Etienne op donderdag al weer richting Nederland, maar samen met Paul en Liesbeth hebben we nog een paar fantastische tochten gemaakt. Het weer was goed, het werd zelfs iets te warm waardoor de sneeuw rond onze tenten weg begon te smelten en de sneeuwcondities steeds slechter werden. Nadat we na een dikke week weer vertrokken naar Nederland beseften we dat we nog net redelijk goed weer en goede sneeuwcondities hadden meegemaakt. De weken erna viel er zoveel sneeuw dat vele dalen onbereikbaar waren.

Kleding en voedsel getest

Verder hebben we in deze week goed onze kleding en ons voedsel uit kunnen testen. Voor de expeditieslaapzakken was het met maar een paar graden vorst ’s nachts eigenlijk te warm. We zijn tot de conclusie gekomen dat al het materiaal zeer goed is bevallen. Ook de tenten die we in de verschillende kampen op de berg zullen gebruiken. Het is duidelijk dat deze week in Oostenrijk voor ons leuk én nuttig is geweest.




Materiaaltest in de bergen rond Ramsau

naar de top